say it already

.

Korkuyorum. Bu sefer çok korkuyorum ve sebebi sensin.

Kuyudan düşerken kız, benliği yardım için son kez çığlık atıyordu. Biliyordu o sesin benlikten yükselipte başkalarına ulaşamayacağını, ulaşsa bile kimsenin yardım etmeyeceğini. Kendine yardım edebilecek tek kişi vardı, o da yine kendisiydi aslında. Ama belliki çok geç kalmıştı. Ağlamamak için zor tuttu kendini, yıllardır yaptığı gibi. Sonra da öleceğini hatırladı, göz yaşlarını tutmanın ne anlamı vardı ki artık, düşüyordu.
Gülümsedi, rüzgar saçlarını gözlerine örttü ve öldü.

Am I?

Oh be!

Umursamıyorum sanırım artık. Bıraktım. Gidiyorum. Bir kere daha aklıma parayı getirmeyeceğim.

Okadar sıkılmışımki ipleri elimde tutmaktan, kollarım omuzlarım, vücudum okadar hamlamışki meğer ipleri bırakmanın rahatlığı inanılmaz.

Kimsenin eline bırakmış değilim hayatımı, hala benim hayatım elbette, benim kararlarım. Bıkmışım lakin "aman üzülecek, aman para, aman bilmem ne" demekten. Yüzüm gülüyor aylardır ilk defa. Gözlerinin içi ışıldayan insanlara bayılmışımdır herzaman, şimdi benimki ışıldıyor sanki. Özlemişim bu duyguyu.

Oh be.

Canım C.S. Lewis

Don't!