Tatil?

2. sınıftan beri orda burda işe girip, biraz para kazanmaya çevre yapmaya daha da önemlisi birşeyler öğrenmeye çalışıyorum. Malum okul günlerinde bu tarz şeyler zor, onun yerine yazları sürekli İstanbul'da kalıp yok stajıydı yok işti uğraştım durdum. En son yaptığım tatil 1. sınıftaydı; 1 ay en samimi arkadaşımla bizim (artık olmayan) Alanya'daki evimizde tatil yapmıştık. Herşeyin çok güzel olduğu o tatilin anıları hala hatırlayınca hoş görünsede bendeki tatil ihtiyacını karşılayamıyor.
Şimdi ise; çalıştığım projelerin ya bitmiş olması ya da belediyeden onay beklemesi sonucu ofise gitmeme gerek yok. İstanbul'dayım çünkü ailemin oturduğu şehire de gitmeye zaman yok. 17 temmuz sabahı okuldan bir grup insanla Almanya Detmold'daki 10 gün süreli bir workshopa gideceğiz. Bu workshop olayları fln şahane tabiki, ordan da gezme amaçlı Londra'ya geçeceğim düşünülürse süper bir tatil alternatifi görünüyor ama, ne yazıkki benim, Mersin'de büyümüş biri olarak, tatil anlayışım tam da bu değil.
Tatil dendi mi bir deniz, şezlong, 8 tane filan kitap, muhabbet edecek insanlar, tabiki 4 kişi ve okey masası, rakı, balık, bira gibi şeyler düşünüyorum ben. Benim aile yapım gibi bir çevreyle büyümüş insanların hepside bu tarz şeylerin özlemi içindedir elbetteki.
Kendi tatilini kendin ayarlaman ve hatta kendin karşılaman gerektikçe içindeki sıkıntı da artmakta. İnsanları ikna etmeye çalışmak, yüzlerce telefon etmek gibi şeyler de cabası. Şimdilik tek yapabileceğim şey evimde esen bir nokta bulup kitabımı açmak, balık pazarı civarını kolaçan eden martıların sesleriyle sanki deniz kenarında biryerdeymişim gibi hayal etmek...

Çoğu şey için insanlara muhtaç kalmaktan çok sıkıldım artık...

Yıkık - Dökük

Şimdi yazacağım şeyler sonucunda bazılarının bana "sen yaşlanmışsın" "ev hanımı olmuşsun" "ohoo ölmüşsün kızım sen" gibi şeyler demesine açığım. Buyrun...

Geçenlerde 22 yaşımı bitirip 23'e girdim. Nerdeyse bitmiş bir okulum, ucundan pek de tutmasam bu aralar belli bir iş durumum, çevremde de beni seven bikaç insanla hayatımı devam ettirmekteyim. Doğum günü dolayısıyla herhangi bir yaş kompleksine girmesemde, yaşadığım olaylar çerçevesinde yaşın ağırlığını sırtımda hissetmekteyim. Daha 23 neki diyeceksiniz ama ailem bana 23 yıldır bakıyor. Kendi kendine yemek yapabilir, tuvalete gidebilir, hayatımın bu tarz temel ihtiyaçlarını karşılayabildiğinle bitmiyor bu bakım. 23 yıldır bu insanlar benim için para ve sabır harcıyorlar. Ondan dolayıdırki yaptığım her hata kendi adıma küçükte olsa aileme karşı büyük bir utanç benim için.

Şimdilik burda anlatmak istemediğim, zamanı gelince anlatıp okuyanlara da akıl verebileceğim çok çeşitli olaylar geçiyor başımdan. Bu olaylarda her nekadar diğer insanların etkisi çok büyük ve elle tutulabilir de olsa, tabiki asıl salaklık bende. Herkez kendi iradesiyle hareket edebilmeli, kendi paranı kazanmaktan da önemli bir durum bu. Kendi kararlarımı kendim verebildiğim gün kendimle tekrar övünebileceğim. Ama şimdilik çok uzak bu bana.

Ve tüm bu olaylar çerçevesinde yurt dışında yüksek lisans gibi hayallerimi çöpe attım. Seneye kendi okulumda devam etmek adına yüksek lisansa başvuracağım. Ozamana kadar bir mucize, güven patlaması filan yaşarsam ancak bu kararımdan vazgeçerim ama bu güven patlaması en son nezaman olmuştu ki? Ya da hiç oldu mu ki?

Diyorum ki cidden kötü bir haber alsam da bütün bu olaylar onun yanında küçücük kalsa...

Ya da yok yok demiyorum vazgeçtim, bukadarı bile yetti bana...

mezun- iyi niyet

Çok fazla yazı olmuş olabilir mezun olmak hakkında. Ama tahmin edersinizki gündem bu. Daha bu sabah 10 senelik en yakın arkadaşım olan insana yıllık yazısı yazmak zorunda kaldım. Zorunda kaldım diyorum çünkü şaka gibi geliyor, daha geçenlerde ortaokul mezuniyetine kiminle gitsek diye kafa patlatıyorduk, ondan hemen sonra liseden mezun olduk, öss filan daha yeni olmadı mı?

Bu şaşkınlığım sadece samimi arkadaşlarımın mezun olmasından dolayı değil tabiki; ben nezaman mimar sıfatını elde ettim? Ne zaman mimarlık adına birşeyleri kafama soktum da bilgi sahibi oldum? Geçenlerde işletmede okuyan bir arkadaşım bana inşaat hakkında birşey sormuştu, deprem için binaların sağlamlaştırılması hakkında. Ona bildiklerimi anlattıktan sonra "sen mimar olmuşun" dedi bana, şaka yaptığını var saydım güldüm geçtim ama gel gelelim adam ciddiymiş çünkü bunun peşinden oldukça ciddi inşaat soruları gelmeye başladı, baktım cevap verebiliyorum elimden geldiğince. Ama ben nezaman öğrendim bunları?

Ben ki hiç bi derste süper başarı filan yakalamadım, notlarımdan okadar azı aa ki inanamassınız. İlk 2 sene zaten hiç çalışmadım. Okulumuz da iyidir ama yani sihirli değneği yok sonuçta.

Ağıza yüksek lisans başvuruları, olasılıkları ve hayalleri alındıkça bu şaşkınlığı tahmin ediyorumki çoğumuz yaşıyoruz. Hele ki işe giren insanlar alacakları maaşları öğrenince onlar kazanmış gibi değil de iş verenler onlara acıyıp da bu meblayı veriyormuş gibi hissediyorlar. Mütevazilik mi denir, salaklık mı yoksa güven eksikliği mi bilmiyorum ama durumlar böyle.


Yurt dışında da güzel okullar var ama beni neden kabul etsinlerki?

God! Make me Manga!

Hayatın dönemeçleri vardır ya hani tüm gidişatı değiştirir, döndürün beni oralardan.

resim

Yapısız Kalmaca ve Kullanımı

Proje dersinin olmadığı bir dönem her nekadar rüya gibi geçer diye düşünülse de pek de öyle olmuyor. Yarışmalarla telafi edeyim dedim, ilk yarışma olarak Taşkışla koridorlarının düzenlenmesi ve sergi alanları üretilmesi gibi bir yarışmaya girdik bir mansiyon kaptık(Gürbey Hiz ile) . 2. olarak da TOTEM e girmekteyiz ancak bu 2 yarışmada da herhangi bir bina tasarlamış değiliz. Ofis olarak bu haftalarda sıkça uğradığım Mimarhane, Galata Meydanında Mimar Sezin Akkaya'nın kurduğu, güzel işler çıkaran bir ofis; ancak orda da bir yapı çizmek nasip olmadı. Yapısız, binasız bir dönem bu.

Aslında bu yapısız boşluk benim için iyi de oldu zannediyorum ki. İç mimarlık, dekorasyon, hele hele endüstri ürünleri tasarımı heran kendimi uzak hissettiğim ve "profosyonelleri yapsın aman abi ben karışmayayım" dediğim dallardı, şimdi az da olsa fikrim oldu, iyi oldu hoş oldu.

Bu senelerin mimarlık modası (moda demek ne derece doğru bilmiyorum), mimarlığın farklı disiplinlerle bağlantı kurması ve tasarımın yaratılmasında farklı disiplinlerin önemli rol alması zannediyorumki. Bu durum mimarlık eğitimine de yansımış durumda, çoğumuz mezun olmadan en azından 1 kere bir film çekmişizdir, kolaj yapmışızdır. Tabiki bütün akademisyenler bu yönde eğitimlerini geliştirmiş filan değil. Okulda zaten garip bir yönetim hiyerarişisi olduğunu belki de en acı yoldan daha yeni öğrenmiş durumdayım, ve bu durum bir tiksinmeye yol açmıyor da değil. Akademisyen olarak kalmak isteyen insanlara sabır diliyorum.

Güzelce bir blog buldum.

taslak #1

Tam 3 yıl 2 ay 17 gündür ölüyüm. Eşofmanlarımla evden ekmek almaya çıktığım bir gün hatırlamadığım bir şekilde öldürüldüm. Hatırlamıyorum çünkü ani bir ölüm benimkisi, benim gibi olmayanlar nasıl öldüklerini hatırlarlar.

Hayattayken ölüm sonrası için çok farklı var sayımlar duyarız, beyaz, oldukça parlak bir ışık, mavi gözlü yakışıklı melekler gibi. Şimdiye kadar bunlardan hiç birine rastlamadım. Yaşarken olduğum gibi şimdi de bir inançsız olmama ramen, herhangi bir yargılanmaya tabi tutulmadım. Aksine yaşarkenki inancım, insanların fiziksel bedenler ve içlerindeki enerjiyle var oldukları, ölümümden sonra daha da güçlendi. İnsan; bedeni ve ruhundan yani enerjisinden ibarettir. Beden yetersiz kalıp ömrüne son verince, normal olanı tüm bu enerjinin dünyaya dağılıp yaşam döngüsüne bir şekilde katılmasıdır. Ancak bir kısım ölümlü, öldüklerinde garip bir refleks sonucu bu enerjiyi bir bütün halinde tutmayı başarırlar.

Ölümleri sonunda enerjilerini bir arada tutmuş hayaletler, denedim ama daha iyi bir kelime bulamadım bizler için, ya belirli bir kişiye, mekana veya olaya, ya da benim gibi bir arayışa bağlı kalanlar oluyor. Ben; 28 yıl 8 ay 23 gün süren yaşamı boyunca herhangi bir kişiye, mekana ya da olaya bağlanmış bir kişi değilim. Hayatım kısa mutluluklara hastalık derecesinde bağlanarak büyük hayaller kumak ve bu hayallerin olmayacağını anladığım an başlayan kaçışlarla geçti. Gerek erkekler, gerek gezmeler gerekse kariyer ve okul hakkındaki bu hayaller, bana kısa dönemler için mutluluk kazandırdıysa da, uzun vadede sadece fazlaca para israfına neden oldular. Ölüm anında bu arayışımın daha bitmemiş olduğu ve henüz gerçek mutluluğa erişmemiş olduğum fikrine fazlaca sarılmış olamlıyımki; hala burdayım.

Merak edilen ölüm anıysa hemen açıklamalıyım sanırım. Ölümüm gerçekleştikten belirsiz bir süre sonra, tanıdığım bir sokakta kendimi tamamen uyanık birşekilde buldum. Bir şekilde ölü olduğunu bilir bir halde sokakta dikiliyordum. Ölümüm dolayısıyla ne bir şaşkınlık, ne de bir üzüntü duydum. Her sabah içtiğim tek şekerli açık çayın sıcak olduğunu bildiğim gibi ölü olduğumu biliyordum, sanki her saat başı ölmeye alışkındım...

Eskiden yazmaya başladığım bir hikaye taslağının ilk kısmı. Anlayacağınız üzere henüz taslak bile tamamlanmış değil. Yazarım elbet.

Bitti mi şimdi tatil?

Mimarlık eğitiminin en gıcık yanlarından biri de bu tatil olayıdır. Ara tatil benim için hiçbir zaman 1 haftadan uzun geçemedi. Şöyle bir mini takvimle anlatmaya çalışırsam eğer:

25 ocak : notların son giriş tarihi olduğundan 24 Ocak proje dersinin son teslim tarihi oldu.
28 ocak: Web den ders kaydının başlaması ki bu da 1 günlük pcye yapışık hayat ardından 3 günlük psikolojik eziyet demek genel olarak. Devamında ayrıntılı açıklarım.
4 şubat: Bahar yarıyılının başlaması.

Bizim web den kayıt olayı teoride böyle süper ancak pratikte tam bir karın ağrısı. Sırf geçen seneki gibi Otomasyon köşelerinde (Maslak) dilekçe vermek için 3 gün uğraşmayayım diye; aldım laptopu taşkışlaya gittim. Kayıt 13:00 de başlıyordu sanırım ancak ben 13:30 da daha sisteme bile girememiştim... Neyseki Duygu kurtarıcı ünvanını üstlendi ve beni bu eziyetten kurtardı. (İzmir'de şirketlerinin tüm internetini kendisine almış yarım saatliğine, zeki kız). "E, internettenmiş kayıt Mersin'den yapsana" denir insana ancak o kayıt %78 yapılamıyor ve önce Taşkışlaya olmak üzere otomasyon ve öğrenci işleri serüveniniz başlamış oluyor. Biz bu eğlenceyi sevgili okulumuz sağolsun her dönem başında yaşıyoruz. Benim gibi şanssız olan insanların yanı sıra oldukça şanslı olup 8 dönemdir "tık" diye kaydını yapabilecek kadar (gıcık) şanslı insanlarda yok değil tabi. Bense; daha önce istediğim dersi alamama veya hiç ders alamama gibi eğlenceler de yaşadım...

Bu durumda kayıt tarihi ve onun çevresindeki 3 gün İstanbul'dan ayrılmaya cesaretim yok. Eh hiç bir zaman proje teslimini 1 hafta öncesinden yapıp sonra ana yuvasına gitme gibi bir lüksüm de olmadı. Sonuç olarak okulu 2 gün asarak yaklaşık 1 haftalık bir tatil edindim. Mersin de sıcacıktı ne güzel.

Okulu da 1 dönem uzattım bu dönem hiç proje dersim yok.