you can hide here...

Böyle bir kural var sanırım

2012-01-26T13:40:00.000-08:00

Herzaman en beklemediğin cevabı alırsın ve umduğundan en uzak hallere düşersin.

Bela

2012-01-19T07:20:00.000-08:00

Şöyle birşey yapamayan hepmizin belasını versin e mi?

click for bigger image: http://9gag.com/gag/1891463

Hissiyat

2012-01-16T05:13:00.000-08:00

Via coolhunter

YEAH!

2012-01-03T02:10:00.000-08:00

Christmas Carol

2011-12-29T08:47:00.000-08:00

Christmas Card to Friends from Stephen Fitzgerald on Vimeo.

Şimdi biraz daha sıcak bakıyorum yeni yıla...

Not a story, brutal truth this one

2011-12-28T05:43:00.000-08:00

"what if I will be the girl who is telling stories all the time, but never has a real one?"

Hurtful

2011-12-27T07:37:00.000-08:00

it is.

Değişti, elimde değil

2011-12-15T12:55:00.000-08:00

Çok saçma bir gün yaşıyorum. Akşamdan kalmayım, başım çatlıyor. Kız arkadaşım Deniz telefonla aramasaydı muhtemelen akşama kadar uyurdum. Telefonla uyandırıldığımda nerede uyuyor olduğumu algılamam bile birkaç dakikamı aldı. Deniz de sesimden halimi fark etmiş olacak ki, bir süredir sesinden eksik etmediği öfke ve nefret tınısını arttırdı. Bu durum yaklaşık iki haftadır sürüyor. Tam dört aydır çıkıyoruz. Onunla ilk tanıştığım dönemi hatırlıyorum, tamam demiştim, hayatımda olması gereken insanı buldum. Ama son iki haftadır sanırım Deniz böyle düşünmüyor artık. İstemeden bir şey mi yaptım, onu incittim mi diye çok düşündüm başlarda, ama bir sonuca ulaşamadım. Bir şeyler değişti, bitti onun gözünde… Belki de başkalarıyla birlikte olmak istiyor artık, bilemiyorum. Ve sanırım beni bu Pazar günü Cihangir’de sürekli gittiğimiz kafeye benden ayrılmak için çağırdı.

Gözlerim yanıyor, soğuk rüzgar gözlerimi yaşarttı yine. Deniz’in beni böyle görmesini istemiyorum, ağladığımı zannetmesin. Bir paket sigara almaya bakkala giriyorum, Tanrım içerisi iğrenç kokuyor. Dün akşamki votkalardan zaten yerinde duramayan midem daha da bir hareketleniyor kokuyla, kendimi zor dışarı atıyorum. Soğuk havayı kutsayarak ciğerlerime çekiyorum bu sefer. Sigaramı yakıp çok da oyalanmadan kafenin yoluna koyuluyorum, geç kalmak istemiyorum. Bekletilince daha da kızgın oluyor Deniz, çekilmiyor doğrusu.

Yaklaşık on dakika erken vardım kafeye. Zaten içeride oturmak istemediğimden bahçe kapısına yöneldim. Herkesin ortasında, kapalı bir mekanda bu konuşmayı yapmak istemiyorum. İçeri girdiğimde bahçede oturup kitap okuyan Esra’yı fark ettim, aslında bir tanıdık görmek istemiyordum ama yine de selam verdim. Bu kız hep hüzünlü bakıyor sanki, yüzü hep soru sorar gibi. Panik kaplıyor aklımı, aceleyle masaya geçip beklemeye koyuluyorum. Bu sefer de o geç kalıyor ama bir şey söylemeyeceğim bu konuda. Yüzünde garip bir gülümseme var, sanki ortada çok komik bir şey varmış da kahkahasını bastırmaya çalışıyormuş gibi görünüyor gözüme. Sinirleniyorum içten içe. Heyecanla halimi hatırımı sormaya koyuluyor, alelacele cevaplar veriyor, iyiden iyiye sinir ediyor beni. Ve sonra yüzüne bana çok sahte gelen bir hüzün ifadesi yerleştiriyor ve basmakalıp ayrılık cümlelerini sıralamaya başlıyor. Hiç birini duymuyorum, kafeden kalkınca Fatih’i arayayım, her zaman gittiğimiz kahvaltıcıya gidelim diyorum kendi kendime. Derken karşımdaki soru soran gözleri fark ediyorum, “tamam” diyorum, “nasıl istiyorsan öyle olsun”. Kahroldum zannediyor bu sefer de, bu ayrılığın bana nasıl iyi geleceği ile ilgili saçmalamaya başlıyor. İçimden küfretmeye başlıyorum. Neyse ki bu eziyet bir saat sonunda bitiyor. Masadan kalkarken iyi günler diliyorum o ise kalkıp bana sarılıyor. Kendime iyi bakmamı tembihliyor.

Tokat yemiş gibiyim. Dört ay önceki Deniz’i düşündüğümde bu olanlar hiç mantıklı gelmiyor, kafam karmakarışık. Kafeden çıkarken Esra’nın oturduğu masaya bakıyorum, kalkmış. Bir yandan da onu da kahvaltıya çağırabilirdim diyorum içimden.

2011-12-15T00:38:00.000-08:00

Hayatımın son 5 ayında tüm ilişkilerim, arkadaşlarım, ailem, mesleki halim ve duruşum ve tüm bunlarla ilgili kavramlar hakkındaki görüşümün yanlış olduğu ortaya çıktı. Hepsini değiştirmek çok acı veriyor şimdi. Ameliyat gibi.

Bahçe

2011-12-11T08:07:00.000-08:00

Cihangir'de sevdiğim bir kafedeydim. Sigara içmememe ve soğuğa rağmen bahçede oturup kitap okuyordum. Güneşin ara ara bulutların ardından çıkıp içinizi ısıttığı günlerdendi, kafenin bahçesindeki minicik havuza yansıyordu ışığı. Şehrin ortasında kalmış, ancak griye direnen küçücük bir yeşildi bu bahçe. Soğuk hava ve iş tempom elverdiğince oraya kaçar kafe sahiplerinin kendilerinin yaptığı güzel bazlama sandviçlerden yer, bitki çaylarından içerdim.

Kitabıma biraz ara vermiştim ki Emre girdi kafenin bahçe kapısından. O anki duygu yoğunluğum, panik dalgam o kadar yoğundu ki patlayıvereceğim sandım. Onun için haftalarca uğraşmıştım, sırf beni fark etsin diye, onunla “tesadüfen” karşılaşmak için neler yapmamıştım ki? Ama o tutup en beklemediğim anda karşıma çıktı işte.

Güzel köşeli hafif esmer yüzü, gözlerinin önüne düşen dalgalı kestane saçları ve sıcacık bakan parlak gözleri vardı. Aramızda bir şeyler geçmesi için, bana ilgi göstermesi için neler vermezdim… Emre’yle tanıştığımdan beri hayal gücüm durmuyordu, hayallerimde ilk önce o beni fark ediyor ve bir yerlere bir şeyler içmeye davet ediyordu. İçkiler içilirken sohbet çok keyifliydi, geceyi noktalamayı ikimiz de istemiyorduk. Beni evine davet ediyordu, salondaki kanepesinde şarap içmeye ve konuşmaya devam ediyorduk. Derken sevişecektik, çok uyumlu olacaktık, elbette mükemmel olacaktı. Sabah kalkıp toparlanıp gitme ihtiyacı duymayacaktım bu sefer, uyanmamız mutlu olacaktı camdan güneş dolacaktı odaya. Biz o akşamdan kalma halimizle tekrar sevişecektik. Ardından biraz utanarak “kahvaltı etmeye gidelim mi bir yerlere?” diye soracaktı. Hiç birimiz soğuk tarafı oynamaya çalışmayacaktık.

Gözümün önünden geçen hayaller aralandığında bana doğru gülümsediğini ve selam verdiğini gördüm. Karşılık verdim, ayağa kalkmaya hazırlanıyordum ki, dönüp başka bir masaya oturdu. Tüm hayallerimin benden çekilip alındığını hissettim o an, gözlerim doldu. Sonraki yarım saati kitap okuyormuş gibi yaparak geçirdim, toparlandım ve çıkarken oturduğu masa tarafına baktım, görmedi beni.

Şimdiyse platonik bir durumu bu kadar büyüttüğümden için için kendime kızarak gözlerimden yaşlar süzülerek evime doğru yürüyorum.

alkol-ik

2011-12-05T14:15:00.000-08:00

Hani sert bir içki içersiniz boğazınızı yakar, midenizi kavurur ya, aslında beyninizi temizler o tüm kanalları açar. Öyle bir temizlik ki 1 lokmasıyla yakar geçer, sistemi yeniden başlatır, temiz olarak. İşte öyle bir alkole muhtacım şuan. Eminim içtikten sonra yüzümde salak bir sırıtış olacaktır.

2011-11-28T12:18:00.000-08:00

Bazı insanlarla ayıp kavramamız çok farklı, bu kesin.

2011-11-27T04:40:00.000-08:00

fuckyouverymuch

2011-11-16T05:04:00.000-08:00

Kalbim ağrıdı.

Jessica

2011-11-12T02:41:00.000-08:00

Jessica Rabbit. by =sakimichan on deviantART

En sevdiğim filmlerden, en sevdiğim karakterlerden biridir. Unutanlar için: link

Ayna ile

2011-11-10T12:08:00.000-08:00

Ağlarken aynaya dokundum, diğer tarafa geçemezdim artık biliyordum. Ama diğer taraf oradaydı, sırf onu hissetmek için dokundum, o oradaydı. Nekadar da yakındım halbuki...

2011-11-09T03:00:00.000-08:00

my immortal by *berkozturk on deviantART

"Karşıma geçip nasıl da büyü diye birşey yok dersin çocuk! Hiç mi yaşlı bir ağaç görmedin?"

ya da gerçekten...

Ağustos 2009'da masaldan bölüm yazmıştım, şimdi uygun bir imaj buldum gibi.

Ops.

2011-11-04T16:22:00.000-07:00

Biri dediki:

"benim kendime uyguladığım bişey var

herhangi bişey canımı sıktığında

hayatımı onsuz hayal ederim,
dünyayı durdurmaya çalışıcak bi güçtede konsantre olurum.

'hani tüm yollar ona çıkar ya' yıkarım o yolları bildiğin.

evet, belki istediğini bu şekilde 'garantili' edemezsin ama, kendine kavuşursun. Daha iyilerine hazırsındır."

2011-11-03T09:21:00.001-07:00

O hikayedeki sen olabilirdin, hala da olabilirsin aslında.

Ben

2011-11-01T14:34:00.000-07:00

Evimin bahçesindeyim. Geçen sene yaptırdığım ahşap döşemedeki şezlonglarımda, saçak altında dışarıdaki yağmurun keyfini çıkarıyorum. Evde tekken üzerimden çıkarmadığım hırkamı giymiş, şezlonga oturmuş şarabımı içiyorum. Hava en sevdiğim hava, usul usul ama sık yağan bir yağmur, serince bir hava, kesinlikle üşümüyorum, aksine hissettiğim soğuk beni çok mutlu ediyor. Yıllardır bu anı beklediğimin farkındayım ve işte bunun tadını çıkartıyorum. Gençliğimi çocukkenki bilgeliğimden çok uzak bir şekilde geçirdim. Hep birine veya birilerine bağlı olmanın gerekliliğine inandım. Sırf bu bağlılık sürsün diye kendimi yıprattım, yedim bitirdim ya da beni tüketmelerine izin verdim. Okuduğunuz bu yazıdaki öznenin her zaman “ben” olacağını unutmayınız, bu tamamen “kendim” ile ilgili. Kendinize pay çıkarmanızsa tamamen size kalmış.

Hatırlıyorum da ortaokul dönemindeki gelecek planlarım arkadaşlarımı dehşete düşürürdü. Genel olarak kendim için büyük bir ev, ev arkadaşı olarak kedi ve fonda yağmur dilerdim. Hayatımın kesinlikle yalnız geçmesi gerektiğine inanıyordum, evlilik ya da düzenli ilişki dilekleri kesinlikle benimle bağdaşmıyordu o yıllarda. Beni anlamayan ya da poz kestiğimi düşünen çok arkadaşım vardı, yalnızca bir arkadaşım beni böyle kabullenmişti ki hala en yakın olduğum kişidir. Anlattıklarım şimdiden size çok acınası bir durumun çerçevesini çizdi muhtemelen, ama bu böyle bir hikaye işte. Acınası gibi görünen ancak kendinden çok memnun olan bir hikaye...

Kendimle ilgili birşeyler yazmaya başlamıştım, bu sadece başlangıcı.

2011-10-30T11:05:00.001-07:00

blogumun başlığını çok seviyorum.

2011-10-29T11:53:00.000-07:00

Jonathan Strange and Mr. Norrell ilk sayfasından.

Hayaller aslında gerçek mi?

2011-10-26T14:30:00.000-07:00

Trenle geldik buraya, deniz kenarına. Küçük bir oteldeyiz zaten bizden başka misafiri de yok bu kör sezonda. Sonbaharda deniz kenarlarını sevmemin sebebi dalga sesleridir, gri havalarda sahilde bulduğun hafif yaş banklara oturduğunda kulağına dolan dalga sesleri. Tek istediğim bu geziydi, bu iki gün uzun zamandır hayal ettiğimdi.

Onunla geldim buraya. Garip biri. Onunla konuşmak kadar konuşmamak da hoşuma gidiyor. Manzaraya dalıp sadece çevreyi dinleyerek konuşmamak. Ya da ben yazarken o birşeyler okuyor ve bazen birimiz kalkınca kendine hazırladığı kahveden diğerine de yapıyor ya, işte o anları çok seviyorum. Onun göğsünde uyumak da hoşuma gidiyor, ilk seferinde de sevmiştim.

Balkondayım, güneş batıyor. Birazdan yemek için çıkarız odadan, o şimdilik içerde uyuyor. Ben üşüdüm üzerime battaniyeyi aldım, sandalyede sindim oturuyorum. Kısa boylu olmanın avantajını kullanıyorum. Masada minik laptopum var, bu satırları orada yazıyorum. Yazmasam konuşmaya çalışsam, biliyorum dalga sesleri bastırır sesimi. Batan güneşe bakıp mutlu bir nefes alıyorum. Bu günün bitecek olması üzüyor, birdaha bu hissi nezaman yakalayacağımı düşünüyorum. Biliyorum o olmayacak geleceğimde, bunu düşününce kalbim kırılıyor biraz. Bu günü, bu hissi bir daha yakalayamayacağımı biliyorum.

Ya da asla yakalayamayacağımı ve bütün bunların yalnızca kısacık bir hikaye oluşunu.

yep

2011-10-24T08:01:00.000-07:00

She asked him...

2011-10-24T08:00:00.000-07:00

pretty sad

2011-10-13T03:22:00.000-07:00

2011-10-05T09:22:00.000-07:00

Bugün saçlarım fönlü, daha az çirkinim sanki. Ama özgüvenim de daha düşük, onun yüzünden.

alev

2011-10-02T12:29:00.000-07:00

Ateşin yanında yatmıştım, büyünün etkilemesini bekliyordum. Bu sefer geçen seferkinden zor olacaktı biliyorum, ateşten gelenler beni daha zor kabul edeceklerdi. Ne varki bu sefer daha fazla muhtaçtım onların güçlerine. Derken ateşin üzerindeki kıvılcımları gördüm, git gide fazlalaşmaya başladılar. Yüzüme dokunuyorlardı, belli belirsiz yanıklar açıyorlardı tenimde. Biliyorum gözümü kırpmamam gerekiyordu, kıvılcımların parlaklığı arttıkça açtıkları yanıklar daha da fazla yakmaya başladıi gözlerimden yaşlar akıyordu, ama inatçıydım gözümü kırpmayacaktım. Derken gözlerimin hemen üzerinde kıvılcımlar toplanmaya başladı, biliyordum ki büyük bir alev topu olana kadar toplanacaklardı. Alev topu ya beni yakacak ve yüzümde hayatım boyunca bu anı hatırlatacak bir iz bırakacaktı ya da vücut ısımla bir olacaktı, içimde alev topunu hissedecektim...

2011-10-02T07:38:00.001-07:00

böyleydi; çünkü böyleydi.

demons

2011-09-20T00:38:00.000-07:00

"If catharsis didn't come from your art, those demons would run amok. When someone has such a profound effect then I don't think there is an expiry date on that level - it's pretty timeless, in that it's shaped an irreversible outcome that is very much a part of you now. I feel like maybe there are some things we just don't "get over" in the conventional sense. The daily 'need' diminishes with time, but we can't erase the part that's become us."

Birine bir arkadaşı söylemiş, denk geldi.

Aynı an-da

2011-09-10T00:35:00.000-07:00

Okadar çok şey oluyorki, hem kötü hem iyi, ne sevinmeye halim var ne üzülmeye. O yüzden her an bir tepkisiz, her an bir şaşkın haldeyim. Gerginlik yayıyorum çevreme, duygu yoğunluğundan olduğunu anlatamıyorum ama insanlara, yanlış anlaşılıyorum o yüzden.

Üniversiteye kayıt olduğum ve anneannemi kaybettiğim o güne geri dönmüş gibiyim. O güne gerçekten geri dönmeyi de asla istemezdim. 4 duvar arasında biraz yalnız oturmaya ihtiyacım var ama, bu gündemle olmayacak sanırım.

just a bad hair day

2011-08-18T04:46:00.000-07:00

Bir arkadaşım dedi ki, her bulutun arkasında güneş varmış. Moralim bozuk da biraz, bu laf hoşuma gitti ama :)

Rüya- lar tanıdıklar

2011-08-15T00:47:00.000-07:00

Hayatımda ilk defa rüyalarımda gerçekten tanıdığım insanları gördüğüm bir dönemdeyim. Kendimi bildim bileli rüyalarımda hep tanımadığım insanlar olmuştu, tanımadığım insanları aslında tanıyormuşçasına geçiyordu rüyalar, hatta ben bile gerçek anlamda ben değildim rüyalarımda. Erkek olduğum, kedi olduğum, gerçek hayattaki gibi asla yüzümü göremediğim rüyalarım da olmuştu.

Ama hiç tanıdığım insanlar girmemişti rüyalarıma.

2 gündür hep arkadaşlarımı görüyorum, evren bana bir mesaj filan mı gönderiyor da ben salağım anlamıyorum, bilmiyorum. Bu durum biraz da korkutmaya başladı beni.

:)

2011-07-28T17:07:00.001-07:00

Mutlu köpekler yerde yuvarlanırlar ya, sırtlarını da kaşıdıklarından daha da mutlu olurlar hani böyle salak bir sırıtış suratlarında...

hah öyle yuvarlanasım var.

alhambra

2011-07-22T12:46:00.000-07:00

çok güzel, çok hoşuma gitti. kaynak

2011-07-14T05:58:00.000-07:00

izlediğim diziler (veya bitirdiklerim işte):

+lar izlediklerim -ler bir şekilde sıkılıp bıraktıklarım.

+ sex and the city
+ greek
+ doctor who
+ star wars clone wars
- vampire diaries
+ true blood
+ californication
+ house m.d.
+ greys anatomy
+ mad men
+ lost girl
+ dead like me
+ veronica mars
+ the good wife
+ chuck
- pretty little liars
+ buffy the vampire slayer
- 90210
- sevret life of an american teenager
+ avatar the last air bender
+ dexter
- heroes
- lost
+ hung
- bleach ( hangi bölümde kaldığımı unutmasaydım belki devam ederdim)
- nip tuck
+ the lost room
+ the walking dead
- carnivale
+ coupling (uk)
- glee

off

falım

2011-07-07T06:52:00.000-07:00

Falci.com da tarot falıma baktım, aslında baya sık bakarım bu siteden tarot, bu seferki okadar doğru ki unutmamak için buraya kaydediyorum. Okumanıza gerek yok.

	1- KUPA KRALİÇESİ(Ters) Duygusal zayıflıklar içinde, kızgın ve incinmiş bir durumdasınız. Yaşadığınız duygusal çöküntü nedeniyle şaşkınlık ve kararsızlık içindesiniz. Sık sık gördüğünüz rüyalar sizi çok etkiliyor. Gündüzleri ise olabilecek en kötü ihtimalleri düşünerek olumsuz hayaller kuruyorsunuz. Bu nedenle yanlış ve gerçeğe uymayan sonuçlara varabilirsiniz. Gerçekler sizden uzak veya siz gerçeklerden uzak durmaya çalışıyorsunuz. Duygusal problemleriniz sizi büyük bir dalganın üzerindeymişsiniz gibi yukarı ve aşağı çekiyor, şaşkınlık ve düzensizlik içinde bir batıp bir çıkıyorsunuz. Artık kalbinizden değil, aklınızdan fikir almalı, ona göre yol çizmelisiniz. Objektif olmayı öğrenmelisiniz.
	2- KILIÇ DÖRTLÜSÜ(Ters) Gerçekleşmesini istediğiniz bir hayaliniz var ve bunun için özellikle kendinizle başbaşa kaldığınızda dua ediyorsunuz. Fakat siz ne kadar çok istesenizde bu hayaliniz gerçekleşmeyecek. Çünkü olmayacak şeye ümit bağladınız ve bunun gerçekleşmemesi sizi çok üzüyor. Eğer dikkatli olmazsanız sinirleriniz yıpranabilir ve depresyona girebilirsiniz.
	3- TILSIM SEKİZLİSİ Hedeflediğiniz yol çok uzun, bunun bilincinde olarak ve istikrarla bu yola devam etmelisiniz. Kendinizi bu yolda yeniden keşfedecek ve gücünüzün farkına varacaksınız. Daha önce atıldığınız rizikolardan ders alıp daha tutarlı bir yol hedeflemelisiniz. Kendiniz için parasal olarak verimli bir geleceğin başlangıcındasınız. Bu durumu iyi değerlendirmelisiniz
	4- ASA PRENSİ Size heyecan veren bir olayla karşılaşabilirsiniz. Güç gerektiren sportif faaliyetler ve zevk veren tecrübeler yaşayacaksınız. Hükmeden ve tahrik edici bir dönemdesiniz. Herkesin içinde farkedilmeyi ve liderliğinizi ispatlayacaksınız. Rekabet, hırs ve cesaret bu kartı simgeleyen kelimelerdir. Enerjinizin giderek arttığı bu dönemi oldukça çekici hale getirebilirsiniz.
	5- KILIÇ ŞOVALYESİ(Ters) Keskin zekanız sizin iğneliyici, şüpheci, alaycı, suçlayıcı ve eleştirici bir kişi olmanıza neden oluyor. Hiç bir şeye inanmıyorsunuz. Sadece zekanıza inanıyorsunuz ve her şeyi sorguluyorsunuz. Bu tutumunuzla karşınızdaki kişileri rahatsız ediyorsunuz. İlişkileriniz olumsuz yönde ilerliyor. İnsanların sizden uzaklaşmasına neden oluyorsunuz. Bu durumun farkına varmalı ve düzelme yoluna gitmelisiniz.
	6- TILSIM ÜÇLÜSÜ(Ters) Dileğinize tam anlamıyla konsantre olamamanız sonucunda hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Kibiriniz ve yanlış hükümleriniz sonucunda başkalarının tecrübe ve tavsiyelerinden faydalanamıyorsunuz. Onların size yardım etmek istemelerine müsaade etmeli, görüşlerini almalı ve bunlardan faydalanmalısınız.
	7- JOKER Bu kart içinizdeki mükemmelliğe sahip olmayı amaçlayan bir karttır. Gamsız ve uçarı bir hayatı hedefliyorsunuz. Zahmetli bir arayışın sonucunda bilgeliğin sırlarını size anlatacaktır. Aslında içinizdeki ses büyümeyi reddediyor. Çünkü içinizde sürekli büyürken düşme korkusunu yaşıyorsunuz. Yanlız bu tehlike düşünüldüğü kadar zor değil. Yaşamın gücünü omuzlamalısınız.

2011-07-07T05:45:00.001-07:00

Biz ailecek bencil insanlarız. Genetik, ne yapalım.

tru lav

2011-07-07T01:58:00.001-07:00

2011-06-24T04:52:00.001-07:00

herkes okuyacağı için buraya birşey yazamıyorum artık, sadece benim okuyacağım birşeyler lazım bana. güven lazım.

2011-06-10T02:52:00.000-07:00

8'inde o alttaki yazıyı yedirdiler bana biraz.

gerçi lafım geneldi ama yine de teşekkür ederim.

Yarın benim...

2011-06-07T12:04:00.000-07:00

Bizim ailede doğum günleri resmen kutsaldır. Kimin doğum günüyse o gün, o ne isterse yapılır elden geldiğince. Mutlaka pasta kesilir mesela, ufakta olsa bir hediye alınır. Benim doğum günlerimde mesela, çocukken ben, tüm arkadaşlarım eve çağırılırdı. Şimdi düşünüyorum da annem için ne zor bir işmiş aslında, onca pasta börek, onlarca çocuk evde, onların sorumluluğu filan... Annemin doğum günlerinde de ama aile bir arada olurdu mutlaka, yine arkadaşlar çağırılırdı çoğunlukla. Babamınki zaten sevgililer gününe denk geliyor :) Ben böyle bir ailede büyüdüm işte. En ufak bahane ile birbirine kenetlenen, en ufak bahane ile o günü "güzel" bir gün haline getiren bir aileyle.
Tamam her seferinde de cennet gibi yaşamadık doğum günlerini, unuttuğumuz bile oldu. Ama zannediyorum ki bu güzel doğumgünü partisi havasından ben üniversiteyi kazandığım gibi çıktım, resmen "out" oldum. Evet, bizimkiler o konuda resmen bir Avrupa ailesi gibi davrandılar, ben üniversiteye gittiğim anda artık doğum günlerim benim sorumluluğumdu. Şimdiye kadar kimse de benim için, annemle babamın yaptığı gibi bir fedakarlıkla o doğum günlerini kutlamadı. Aslında sorun değil, yani ben başkaları için yaptım mı ki? Tamam 1-2 defa elimden geldiğince uğraştım ama bu kimseyi sorumlu ya da borçlu hale getirmez.
Biliyorum aslında sorun bende, yani sadece doğum günleri için değil genel olarak sorun bende. Sıcaklık, samimiyet sorunlarım var benim, biliyorum, sebeplerini de tahmin ediyorum. Ama yinede güceniyorum galiba, bunun başka açıklaması olamaz, gözlerimin dolmuş olmasının yani...

iç- ki

2011-05-29T13:45:00.000-07:00

Evde tek başına içiyorsan, içmiş sayılırsın.

ama portakal votkanın kolonya gibi koktuğunu daha önce farketmemiştim.

2011-05-28T11:30:00.001-07:00

Fantastic Mr. Fox, and adorable

2011-05-08T06:19:00.000-07:00

Fantastik Mr. Fox'un konsept çalışmaları: http://conceptartworld.com/?p=2914

Filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ederim.

acheing

2011-04-26T06:53:00.000-07:00

If I touch a burning candle I can feel no pain
If you cut me with a knife it's still the same
And I know her heart is beating
And I know that I am dead
Yet the pain here that I feel
Try and tell me it's not real
For it seems that I still have a tear to shed

---

If I touch a burning candle I can feel no pain
In the ice or in the wun it's all the same
Yet I feel my heart is acheing
Though it doesn't beat it's breaking
And the pain here that I feel
Try and tell me it's not real
I know that I am dead
Yet it seems that I still have some tears to shed

corpse bride - tears to shed

Bize verilen hayat bukadar değil mi?

2011-04-09T11:10:00.000-07:00

İnsanız. Gerçi bitki ya da hayvan ya da herhangi bir element de olabilirdik. Ama şimdi bundan bahsetmeyeceğim. Bir ihtimal eseri insan doğmuşuz.
Ne yapıyoruz? Doğduk, büyüdük, denileni yaptık, dinledik, okula gittik, ezberledik, okumaya devam ettik, işe girdik, para kazanmayı öğrenmeye çalıştık ve devam ediyoruz.
Tek derdimiz para, dedikodu ile karnımızı doyuran insanlarız. Evet kimimiz daha iyi, yardımsever, kimimiz şeytan ruhlu denilenden ama aslında konu bu değil.

Fiziksel bir dünyaya hapsedilmişiz. Herşeyin açıklanabilir olduğu bir dünyadayız. Tamam din diye bir inanç var ama, kaçımız birşeyler "gördü" ki?

Bahsim evden çıktığımızda sokak kedisiyle konuşabilmek, ormana çadırla gittiğimizde ağaç perilerinden korkmak, büyü yapan insanlarla tanışmak... Belki korkacak çok daha fazla şeyimiz olurdu kabul ediyorum bu açıdan bakarsanız okadar da güzel değil ama; yahu çok da güzel olmaz mıydı?

Küçükken uyumadan önce hep cadı olmayı dilerdim. Şimdi bir cadı görmeye bile razıyım. Hayatım değişsin bu gerçeklikten kopsun istiyorum. Birşeyleri görüp, açıklayamamak istiyorum.
Büyü diye birşeyin varolmasını istiyorum. Ya da varsa da biri gelsin ve göstersin istiyorum artık.

Bunlar olmayacaksa vampirlere, kurt adamlara, uzaylılara, süper kahramanlara da razıyım. Olsun yeterki birşeyler.

Kötü şans, büyük umutlar

2011-04-06T01:19:00.001-07:00

Umarım dedikleri doğru çıkar, çünkü üzerimdeki kötü şansı biran önce atmam lazım. kurşun mu döktürsem ne yapsam anlamadım ki? kimin burnuna duş başlığı düşer de burnu şişer ki allaşkına??? doktora gideceğim bakalım ne diyecek, umarım ciddi bir şey yoktur. Offff diyorum.

İmaj:

http://sebreg.deviantart.com

Film

2011-03-23T15:15:00.000-07:00

Asıl kahramanla onun samimi kız arkadaşının aslında aşık olup birbirlerine açılamadıkları filmler vardır ya, hani sonradan açılırlar birbirlerine mutlu olurlar filan. Çok güzel değil mi ya?

Sen

2011-03-23T13:53:00.000-07:00

O sana belirli bir konu hakkında söylenenler var ya, yalan onlar aslında. Sana öğretilenler de öyle, tümden palavra. Hani geçen arkadaşlarınla takılmıştın, bir güven duygusu oluşmuştu ya içinde, yok öyle birşey uyduruyorsun güzelim! Annenle babanın sana şimdiye kadar öğrettiği, tembihlediği herşey uydurma, tüm söyledikleri tutarsız bir kere. Seni sevdiğini söyleyen o insanlar, hah seni kandırıyorlar.
Hayır aslında sen kendini kandırıyorsun canım.

biri bana cevap verse ya...

2011-03-10T07:35:00.000-08:00

blog kapatmak neye çözüm?

2011-02-25T11:58:00.000-08:00

canım yanıyor.

2011-02-15T03:44:00.000-08:00

Then she fell...

2011-02-14T07:00:00.000-08:00

A philosopher once asked, "Are we human because we gaze at the stars, or do we gaze at them because we are human?" Pointless, really... "Do the stars gaze back?" Now *that's* a question.

Kör bir fotoğrafçı, pek çok şey için umut.

2011-02-12T07:03:00.000-08:00

| Artists Wanted | In Focus : Pete Eckert from Artists Wanted on Vimeo.

Pete Eckert is a totally blind person. But through his photography, he proves that he IS a visual person, he just can't see.

Pete was the Grand Prize recipient of Artists Wanted: Exposure 2008, an international photography competition, and was awarded $2,008 with a formal reception at Leo Kesting Gallery in New York City on Thursday August 7, 2008.

Artists Wanted is proud to present this truly inspiring portrait of the artist.

For more information: ArtistsWanted.org

Eskiden

2011-02-11T03:22:00.000-08:00

Lise sonda bizim Mersin'de oturduğumuz dublex evde lise grubu olarak toplanmıştık. Sanırım on kişi civarındaydık. Onur'un doğum günüydü. Pasta vardı, ben yapmıştım mozaik pasta. Bir de absolut votka almışlardı. Nedense sek içmeye çalışıyorduk, gençlik işte. Birşey için mutfağa gittim ben, salondan içeriye, merdivenlerin yanındaydı mutfak. Elimde de büyük bir su bardağı var, içi boş dibinden tutmuş sallıyorum kolumla beraber. Mutfağa girerken kapının kasasına vurdum bardağı. O koca bardak paramparça oldu, minicik parçalar olarak mutfağa dağıldı.

İşte bugün ben o bardağım.

2011-02-11T00:32:00.000-08:00

"What appears to be the end is really a new beginning."

bugün daha anlamlı bir söz daha çıkamazdı önüme...

Ramona

2011-02-02T23:26:00.000-08:00

ya mutlu olacağız, ya da ne bileyim işte?!

110123 - 1. rüya

2011-01-23T02:57:00.000-08:00

Bir yamacın tepesindeyim, çok uzun bol tüylü bir kediyim. Arkamda bir adam var, jumanjideki avcıyı andırıyor biraz ama daha genç, beni kovalıyor. Erkek kardeşine bir şey yapmışım, şu an hatırlamıyorum. Onun için kovalıyor beni. Adamın üzerinde taba rengi bir ceket var bol cepli ve esmer 30larında bir erkek, tanımıyorum. Ben de zaten bir kediyim. Ben de kahverengi, siyah karışık bir kediyim. Yamaçtan bakınca önümde kurak topraklar var, çok uzun bir yol değil, ardında da kocaman bir şato var. Terk edilmiş. (daha dün luxemburgta terk edilmiş bir konağın fotolarına bakmıştım çok güzeldi). Her şey kahverengi tonlarda. Kurak toprakları koşarak aşıp şatoya giriyorum. Adam da çok cool uzun adımlarla hızlı hızlı yürüyor arkamdan. Adamdan korkuyorum ama çok hissetmiyorum korkuyu, sadece çekiniyor gibiyim.

Şatonun içinden hiçbir oda hatırlamıyorum. Yalnızca uzun koridorlar ve arka hizmet merdivenleri. Her şey çok barok ama içerde.

Sonrasını yine hatırlamıyorum.

Ardından yine şatonun önündeki kurak alandayım. Şatoya bakıyorum. Beni kovalayan adam yok ama arkamda. Yine de şatoya doğru kaçıyorum. Yine kediyim. Şatoda en üst sol taraf pencerelerinin birinde çok yaşlı bir kadın görüyorum. Kadından çok korkuyorum. Hayalet gibi bir şey zannediyorum. Ben de nasılsa en üst sağ taraf pencerelerinin birinden giriyorum şatoya, herhangi bir zıplama ya da tırmanış yapmadan. Girdiğimde bir kız çocuğuyum 12 yaşlarında uzun siyah saçlı. Kendi küçüklüğüme benziyorum ama çok da emin değilim şu an. Yine merdivenlere yöneliyorum. Amacım aşağı kata ulaşmak, kadın beni yakalayamaz sonuçta diyorum çok yaşlıydı ben ondan hızlıyım.

Ama kadın merdivenlerin ortasında yakalıyor beni. Korkuyorum. Meğer o da adamdan kaçıyormuş küçük bir kızkenden beri. Şatoda saklanmış bunca sene.

Ve bana sonra biraz kızarak şöyle diyor. “yüz üstü yat!”

Sonra uyanıyorum. Biraz dönüp yüz üstü yatıyorum ve yine uyuyorum.

2011-01-20T07:04:00.000-08:00

"The minute you settle for less than you deserve, you get even less than you settled for."

Maureen Dowd

2011-01-20T06:50:00.000-08:00

tez ve kedi

2011-01-15T12:04:00.000-08:00

Ben Aşık Oldum!

2011-01-13T08:37:00.000-08:00

Şuradaki vokal adama hem de : facebook link

Çünkü arkadaşlarıyla çok eğlenceli bir işe girişmiş, hepsi belliki belli bir yaşın üzerinde olan insanlarla... Teknolojik bir olayı süper eğlenceli birşeye dönüştürmüşler.
Hem de yılbaşı şarkısı söylüyor ve ben yılbaşıları çok severim. Ayrıca eğlendiği de her halinden belli. Gülümsemesi içten, çok samimi. İngilizceden önce hangi dilde söylüyor bilmiyorum ama çok güzel!
Ve de kafalarındaki şapkalar da süper.
En sonunda Arriva! demesini bile tolare edebilirim.

Ben bu içten, bu eğlenceli duruşa aşık oldum.

2011-01-12T05:27:00.001-08:00

Before I eat the moon, I would like to play with it.

rare clouds on my blog

2011-01-12T05:24:00.000-08:00

2010-12-29T02:40:00.000-08:00

Bakalım yapabilecek miyim?

pick a bad photo and blog it

2010-12-26T12:37:00.001-08:00

yay everyday

enstantane

2010-12-24T13:46:00.000-08:00

İstiklal'de yürüyordum kırk dakika önce. yapı kredi yayınlarının önündeyim, galatasaraya doğru ilerliyorum. Çantamdaki telefon titreşimde, çalmaya başladı. Manyak gibi karıştırıyorum çantayı, insanlara çarpmaya başlıyorum. Sonra biri beni durduruyor "pardon pardon! bakar mısınız?" diye. Meraklanıp dönüyorum. Önümde kısa boylu kirli sakallı, ağzının kenarında sigarayı tutan sıska bir tip. "Ne vardı?" diye soruyorum. "Ben edebiyatçı Deniz" diyor. Anlam veremiyorum,zaten biryandan hala çılgınlar gibi çanta karıştırıyorum; "eee?". "İsmin yok mu senin?" diye azarlıyor bu kez beni karşımdaki. Hiç bozmadan ilk aklıma gelen ismi sallıyorum "adım Ebru, ne vardı?". Bu arada telefonu bulmuşum, bir sevinç ve gurur dalgası geçiyor benden ama numaraya anlam veremiyorum bu kez de. "Bir konu hakkında konuşacaktım" diyor sıska adam. " Neydi konu?" diyorum, diyalog iyice kısır döngü haline geliyor. Asabiyetim ve kısıtlı sabrımı görünce panik olmuş olacak ki"kasma sana asılmıyorum, sevgilim var benim" diye yapıştırıyor lafı, "iyi senin için sevindim" diye ekliyorum."Yeni bir kitap yazıyorum da, sen beni tanıyor musun ben Edebiyatçı Deniz kitaplarım var benim diyor" haydaa, öyle mi peki... "eee?" hadisene sadede gel canım. "Yeni kitabım hakkında konuşacaktım da"dedi, saniyesinde, "bence daha ilgili birini bulmalısın sen" dedim. "yok ama tam benim tipimsin, direk olay budur yani" diyip elleriyle şöyle bir gösterdi, aman Tanrım neler oluyor! Kaşlarımla ben de onu bir gösterip "bence hakikaten daha ilgilisini bulmalısın" diyerek kaçıyorum oradan. Ve inanır mısınız telefon hala çalıyor.
Meğer yanlış aranmış. Saçma sapan bir telefon konuşması da yaşıyorum.
Ardından İstiklal'de Erkan'ı buluyorum ve kahkalarla anlatıyorum başıma gelenleri.

Sarkastik

2010-12-22T04:23:00.000-08:00

Foto: Cem Mumcu'nun albümlerinden birinden.

Bir de bana sivri dilli derler.

Ayrıca; soğuk, küstah, bencil, kendini beğenmiş, mesafeli, duygusuz da diyorlar. Neyse.

Öyle mi olur gerçekten?

2010-12-20T07:49:00.000-08:00

2010-12-20T00:51:00.000-08:00

Cyan

2010-12-14T02:52:00.000-08:00

Bugünün rengi.

Heavy in your arms

2010-12-04T00:34:00.000-08:00

Link: deviantart

Link: fizy

I was a heavy heart to carry
My beloved was weighed down
My arms around his neck
My fingers laced to crown.

I was a heavy heart to carry
My feet dragged across ground
And he took me to the river
Where he slowly let me drown

My love has concrete feet
My love's an iron ball
Wrapped around your ankles
Over the waterfall

I'm so heavy, heavy
Heavy in your arms
I'm so heavy, heavy
Heavy in your arms

And is it worth the wait
All this killing time?
Are you strong enough to stand
Protecting both your heart and mine?

Who is the betrayer?
Who's the killer in the crowd?
The one who creeps in corridors
And doesn't make a sound

My love has concrete feet
My love's an iron ball
Wrapped around your ankles
Over the waterfall

My love has concrete feet
My love's an iron ball
Wrapped around your ankles
Over the waterfall

I'm so heavy, heavy
Heavy in your arms
I'm so heavy, heavy
So heavy in your arms

This will be my last confession
I love you never felt like any blessing

Whispering like it's a secret
Only to condemn the one who hears it
With a heavy heart

Heavy heavy i'm so heavy in your arms
Heavy heavy i'm so heavy in your arms
Heavy heavy i'm so heavy in your arms
Heavy heavy i'm so heavy in your arms

I was a heavy heart to carry
my beloved was weighed down
My arms around his neck
My fingers laced to crown

I was a heavy heart to carry
But he never let me down
When he had me in his arms
My feet never touched the ground

I'm so heavy, heavy in your arms.

Heavy, i'm so heavy in your arms.

2010-11-29T05:49:00.000-08:00

Sıkıcı mıyım ben şimdi...

awesome

2010-11-29T05:10:00.000-08:00

kaynak: link

kronoloji

2010-11-27T04:13:00.000-08:00

Dün sabah 4te kalktım, yüzümü yıkayıp üzerimi değiştirdim. Kalın şantiye botlarını da giyince hazırdım. Kapı çaldı. Mühendis geldi, beni aldı ve gittik. Uçağa bindik. Uçakta uyudum. Uyandımda daha güneşli bir yerdeydim. Arabaya bindim, uyutmadı mühendis. İndiğimde daha rüzgarlı bir yerdeydim. İş yaptık kir, toz olduk, sıva olduk. İş bitti, kahve içtik. Yine arabaya bindim. derken hava karardı. Uçağa binecek oldum binemedim, 1 saat daha bekledim. Uçaktan indim ve yataktaydım. Sabah uyandım, duşa girdim. Şimdi ofisteki masamdayım.

2010-11-24T07:16:00.001-08:00

yeni izleyiciden. blogun güzelmiş.

depresif

2010-10-18T11:59:00.000-07:00

İyi iş diye birşey yok, sonuçta iş hepsi. hepsi patron denen insanların senin emeğini çoğunlukla oldukça düşük fiyatlara satın aldığı müesseseler. yıprandığın, gençliğini, hayatnın en güzel dönemini minimum dürüst ilişkilere dayalı geçirdiğin bir müessese ayrıca.

ve yine sen; elinden geldiğince uğraşmadıkça bunlara mecbursun. elinden gelenin az olması ihtimali yok, çünkü çabalayan çok az insan var. zamanını para gibi bir şeyin motivasyonu ile harcıyorsun.

ve sen;

en son ne zaman bir hayali gerçekleştirmek için kurdun ki?

uh

2010-10-11T05:03:00.001-07:00

link

Bu aralar

2010-10-05T06:55:00.000-07:00

Serilere olan takıntım artık beni ele geçirmeye başladı sanırım. Filmden çok dizileri, tek kitaplardan çok seri kitapları okur oldum. E bunda kötü birşey yok tabii ama, şu aralar işten eve gidip şuan izlemekte olduğu diziye yumulmak tek motivasyonum... İzlediğim dizi de Veronica Mars. İlk sezonu güzel olup sonradan bozan tipik dizilerden biri. 3. sezon iyice vıcıdı, zaten son sezon. Ama biteceğine de içten içe üzülüyorum.
Elimde de bir kitap yok bu aralar. Çocuk edebiyatından şu seriye başlayacağım, klasiklerden okumak istediğim 1-2 tanesini uzunca süredir bekletiyorum ya da el altından devam ettiğim 2 paranormal serinin devamlarını okuyacağım. Bakalım...

Böyle şeyler için zaman bulmak = bomboş olmak istiyorum. Zengin koca bulup ev hanımı olma hayalleri vardır ya kadınların, ona bile kasamam yani :)

Masal'dan

2010-08-29T10:36:00.000-07:00

"Karşıma geçip nasıl da büyü diye birşey yok dersin çocuk! Hiç mi yaşlı bir ağaç görmedin?"

ya da gerçekten...

Pencil vs Camera Series

2010-08-23T07:03:00.000-07:00

Ben Heine'nin pencil vs camera serisinin fotoğraflarıdır.
websitesi

Peki bu ülkede kim olmak lazımki böyle bir tasarımı kabul ettiresin?

2010-06-07T06:05:00.001-07:00

8H - The 8-House from BIG on Vimeo.

yazım, hayır benimki.

2010-06-05T00:26:00.000-07:00

Yüksek lisans proje tesliminde hazırladığımız kitapçığın arkasına kendimiz hakkında birşeyler yazmamız istenmişti.Adımı, soyadımı, nerde doğduğumu lisemi, üniversitemi ve çalıştığım ofisi yazdım.

Bir de altına 1 satır kendimle ilgili birşey yazayım dedim.

"Mimarlık dışında çocuk masalları ve fantastik hikayeler yazar" diye eklemiş bulundum.

Hani nerdeler deseler, kafamı gösterip burda diyeceğim. Yalan aslında bu yazdığım. Ben hikayeleri yazmıyorum, anlatıyorum. Düzeltelim:

"Mimarlık dışında, eğer dinleyici çıkarsa, çocuk masalları ve fantastik hikayeler anlatır, dinleyici çıkmassa da kendi kendine anlatır."

Şimdi doğru oldu işte.

Bazıları...

2010-05-11T08:25:00.000-07:00

...kendinden de fazlasıdır.

Picasso Amca

2010-04-22T09:00:00.001-07:00

1. sınıf daha tıfıl mimarlık öğrencileri olarak, proje hocalarımızdan İpek Yürekli'nin odasına gitmiştik. Yanımda iç mimarlıktan N. vardı. N. çok saf, temiz, normal bir kızdı, hala da öyledir. O İpek Hoca'ya birşey sordu, ben de o sırada İpek Hoca'nın panosundaki resimleri inceliyordum. N. şaşkınlıkla yukarıda eklemiş olduğum fotoğrafı gösterdi panodan ve sordu "aa bu kim?". Ben daha ağzımı açıp da birşey diyemeden İpek Hoca "amcam" demişti. N.'nin suratını hatırlıyorum, benim kahkahamla iyice kararmış, sinirle gölgelenmiş halde "hayır yani ünlü biri olduğunu biliyorum da" filan birşeyler dedi sinirle çıktı odadan. Hala Picasso benim için İpek Hoca'nın amcasıdır, İpek Hoca'da tanıdığım en hazır cevap insanlardandır.

planbarquitectura.com

2010-03-27T01:56:00.001-07:00

felipe mesa + federico mesa (planb) / Concurso Alojamiento-Vivienda para la Selección Colombiana de Futbol / Bogotá / Fecha: 2009 / TERCER LUGAR

2010-03-16T05:38:00.001-07:00

Im not doing the job I want. I dont mean I dont like architecture, I love it. And Im not talking about the spesific job Im working. I hate the works in Turkey. the reason of that, there are few projects happening at the scale I like to design. I dont want to design a bookshelf, I dont want to design an interior office. I mean I used to like designing them too, but at a point Im sick of them! Maybe I should google the foreign offices and apply them. But I know there is a little chance for me. And u see, my english is not so good.

Algı / Proje Sunumları 01

2010-02-28T03:42:00.000-08:00

Algı: Birşeye dikkatini yönelterek o şeyin bilincine varmak.

Öyleyse; algı bir şeyi fiziksel olarak tanımlamak sayılabilir mi? Bu sorunun cevabı hayırdır. İnsanın gördüğü, duyduğu veya dokunduğu bir şeyi kişisel olarak anlaması, yorumlaması olarak açıklayabiliriz. Kimyada “Türevini almak” diye bir tanım vardır, bir madde üzerine yapılan işlemler sonucunda başka bir madde elde edilmesi anlamına gelir. Algıyı da gözlemcinin baktığı şey ile gördüğü şey arasındaki türev alma işlevi olarak tanımlayabiliriz. Ya da başka bir yaklaşımla algı kişinin gözündeki bir filtreleme sistemi olarak da tanımlanabilir. Filtreleme olarak tanımladığımız olay yalnızca süzgeçten geçirme değil dönüştürme anlamına da gelmektedir. Bu filtreleme ile belli bir fiziksel (tanımlı) çevrede yaşayan insanların, çevreyi algılamaları ve tanımlamarı her insana özgü olacak, dolayısıyla farklılık gösterecektir. Bu filtrenin unsurları arasında karakter, eğitim, tecrübeler, gereksinimler, dil, inanç, önyargı, korkular, istekler sayılabilir, ve bu liste uzatılabilir. En basit örnek olarak her insanın gözü renkleri aynı frekansta algılamayabilir, bu tamamen gözle ilgili olan fiziksel bir farklılıktır, tıpkı bilgisayar monitörlerinin renk skalalarının farklılığı gibi. Bahsettiğimiz bu filtrelemenin yalnızca fiziksel yeterlilikle ilgili olmadığını hatırlatmak gerekirse, tüm renkler hali hazırda etkilenmiştir.

Saf algı olarak tanımlı, insanların ulaşabildiği ve filtrelemeden geçirmediği bir algının olduğunu varsayalım. Eğer saf algı farklılaşmamış, anlık algı olarak tanımlanırsa; ilkel insanların algılarının saf algıya yakın olduğunu söyleyebilir miyiz? İlkel insanın saf algıya ulaşmasındaki en büyük engeli; tecrübesizliği, tecrübesizliğin getrdiği cahilliği ve cahilliğin getirdiği inançlardır. Bu durumda farklılaşmamış kişilikler ve tecrübeler de saf algıyı bozar sonucuna varabiliriz. Günümüz insanının algı filtresindeki unsurların arasında onun önceki tecrübeleri ve eğitimi sayılırken, bu filtrelemeyi kaldırıp saf algıya yaklaşma yolunda, ilkel insan örneğindeki gibi tecrübe ve bilgi eksikliği engeli karşımıza çıkıyor.

Man Ray’in 1923 yılında hazırladığı Le Retour la Raison (return to reason) videosunda 00:07 ila 00:16 arasında gördüğümüz görüntüler günümüzde izlendiği zaman bozulmuş bir televizyon ekranı görüntüsü olarak algılanabilir. Ancak 1923’te henüz televizyonun olmadığını düşündüğümüzde, algının zamanla ve tecrübe farklılıklarıyla değişkenlik gösterdiğini söyleyebiliriz. Man Ray de o görüntüleri kar yağışı olarak düşünüp hazırlamıştır. Daha önceden tecrübe etmediğimiz görselleri, görsel algı sürecinde kullanamadığımız bir gerçektir. Bu konuya başka bir örnek de Fight Club (Dövüş Klübü) filminde görülebilir. Filmde sinema salonunda makinist olarak çalışan karakter çocuk filmleri arasına tek karelik porno film montajı yapmaktadır. Filmi izleyen ailelerden ebeveynler bu olayı farkedebilirken daha önce cinsel içerikli film tecrübesi olmayan çocuklar için o görüntü algılanamaz.

Toplumun sanat eserlerini algılaması bu durumda nasıl sınıflandırılabilir? Genelleme yapmak gerekirse toplum, sanatla mesafeli durur görünmekte ve bu durum toplum açısından sanat pratiği eksik olarak tanımlanabilir. Her insanın belli bir sanat kavrayışı olduğunu varsayarak yola çıkarsak da bu kavrayışın değişkenliği üzerine düşünmek gerekir. Saf algı kavramından oldukça uzakta duran bu konu, bilinen ile bilinmez arasındaki algı kapısı ile belki açıklanabilir.

Mimari mekan algısı da yalnızca fiziksel tanımlamalardan oluşmayan, mekanın üstlendiği anlamlar ve izleyicinin mekandan edindiği tecrübe olarak nitelendirilebilir. Bu algıda yine izleyicinin kendine ha filtresi devrededir ayrıca filtreleme yanında baskın bir şekilde mekanın direttiği kurallara da devrededir. Özellikle mekanın koyduğu yasaklar izleyicinin (observer) algısını şekillendirir.

Sonuç olarak algı her açıdan soyut, kişisel, saptanamaz ve sınırlandırılamaz bir kavram olarak karşımızda. Karakterimiz, tecrübelerimiz, ihtiyaçlarımız gibi unsurlarla yapılandırdığımız filtre sistemi ile gördüğümüz şeylerin türevini alarak algıya ulaşıyoruz.

quote

2010-02-13T04:11:00.001-08:00

"Should I kill myself, or have a cup of coffee?"
— Albert Camus

Bugün

2010-02-12T23:50:00.000-08:00

iyiki yağmur yağıyor.

alice

2010-01-20T11:52:00.001-08:00

-who are u?
- Well I, I hardly know sir. I've changed so many times this morning you see
- I do not see.Explain yourself.
- I'm afraid I can't explain myself, sir, because I'm not myself, you know.
- I do not know.
- Well, I can't put it any more clearly, for it isnn't clear to me.
- You? Who are you?
-Well, don't you think you ought to tell me whou you are first?
-Why?

We Love To Build

2010-01-08T08:22:00.001-08:00

Onu hemen Jpeg yap yolla bana!

2009-12-23T04:13:00.000-08:00

Yan monitörden görür görmez "onu hemen jpeg yap yolla banaa" diye haykırdığım imaj. Mimari görsellemenin bir de bu yanı var işte, belirli layerlar kapalıyken ayrı bir durum, ayrı bir hoşluk.

Yayındayız!

2009-11-24T00:14:00.000-08:00

090409

2009-11-14T12:51:00.000-08:00

Bir sabah artık duymama isteği ile uyandım. Duyduklarımdan mutlu değildim ve buna bir son vermeliydim. İnsanlar hayatlarında böyle kararlar alabilmeliler değil mi? Evimde otururken aşşağıdan gelen ağlayan çocuk seslerini, arkadaşlarımın saçma esprilerini, sevgilimin yalanlarını, anne ve babamın çaresizce ve umarsızca kontrol arzusunu artık duymak istemiyordum. Hayatım böylece çok daha yalın olacaktı. Kafamda sadece "benim" sesim olacaktı.

İnsanlara bu isteğimi açamazdım, beni deli zanneder, fikrimin nekadar saçma olduğunu anlatmaya çalışır daha da kötüsü beni ciddiye almazlardı. Duymak istemediğim onlarca sözcüğü yine duyardım. Kendi kendimi sağır etme yolunu da hiç düşünmedim, tıbba inanan biriydim ve kendi üzerimde bu şekilde bir değişikliği bilinçsizce yapamazdım. Bu önemli bir adımdı ve bu adımı bir uzmanın atması gerekiyordu. Bu yüzden hekim arayışına girdim. Görüştüğüm ilk birkaç doktor bana duymak istemediğim lafları söylediler. Psikolojik destek almamı önerenler de oldu. Ancak bulduğum son hekim bana tamam dedi. Gereksiz hiç bir laf etmedi, nedenini sormadı, deli olup olmadığımı anlamaya çalışmadı. Ücretinden bahsetti ve dediği tek şey " geri dönüşü olmayan bir operasyon bu" idi. Ben de ona ""iyi" diye karşılık verdim. Operasyon kısa sürdü. muayenehaneden eve dönüşte yürüdüm. Çok uzun bir yol olmasına rağmen yürüdüm. Hayatımda hiç olmadığım kadar mutluydum.

Kulaklarımı tıkamak, kafamdaki seslerin de dışarı çıkışını önledi sanki. Artık kimse beni gerçek anlamda "duyamazdı". O muayenehaneden eve olan yolculuğumda hiç düşünmediğim kadar açık ve net düşündüm. Hayatın anlamı benim için artık oturmuştu. Ayaklarımın ağrıdığını, yürürken harcadığım zamanın fazlalığını anca eve varınca farkettim. Aileme ve tanıdıklarıma söyleyeceğim yalanlar umurumda bile değildi. Yüzlerindeki dehşet ifadesini görmemek için gözlerimi kapamak kolaydı, nasılsa duymayacaktım.

Artık hayatımla ilgili gerçek kararlar alabilieceğim. Sevgilimi yalanlarıyla beraber terk edip, işimden ayrılacağım. İşsiz kalmaktan veya yalnız kalmaktan artık korkmuyorum. Aksine yalnız olmak hiç bukadar güzel olmamıştı.Korktuğum tek şey sevmediğim bir işe ve beni gerçekten sevmeyen insanlara mahsur kalmak.

How to make a baby!

2009-11-11T22:58:00.000-08:00

How to Make a Baby from Cassidy Curtis on Vimeo.

dönem dönem fotolar çekmeli makinayı kurmalı eve çıkarmamalı 3 yıl.

Project of the Century

2009-10-08T00:42:00.000-07:00

Crayon Rocks: Boya Taşları

2009-09-16T04:48:00.000-07:00

Çocukluğumuzun Crayon'undan boyama taşları...

güzel blog ve kaynak: Süt Kutusu

Palamut

2009-09-14T07:06:00.000-07:00

Stajyer olmak da zor iş. Bizim ofis büyükçe bir ofis sayılır. Yaz sonu olduğundan sadece 1 tane de stajyerimiz var an itibariyle. Geçenlerde stajyer arkadaşımızın canı soda çekmiş ve mutfağa inmiş. Ancak açacağı bulamamış. Toplantı salonundan çıkan bir misafirle karşılaşmış ve "pardon açacak nerde acaba?" diye sormuş. Adam da şaşırmış ve " sen burda çalışmıyor musun, bilmiyor musun açacağın yerini?" demiş. Kız saf saf "yoo ben stajyerim" demiş. Toplantıya geri dönen misafir patrona şakayla karışık şikayette bulunmuş "çalışanlarınız bana açacak soruyor" diye.
Fıkra gibi oldu olay ancak 2 gün sonra çevirme kapak soda alınana kadar kızcağız soda içmedi. Bize de sordu yerini anlattık ama bulamamış.

Komik stajyer olayları, stajyer ben olmadığımda daha komikmiş gerçekten :)